Aleksander Kurowski
Biografia
Urodził się w Wrześni w rodzinie Tomasza, mistrza szewskiego, i Antoniny z Rogowskich. Egzamin dojrzałości zdał przed Komisją Egzaminacyjną przy Dowództwie Okręgu Generalnego w Poznaniu. Należał do Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. 12 października 1899 został powołany do armii niemieckiej, a po zwolnieniu z której pracował jako naczelnik biura notarialnego. Z początkiem lipca 1914 został ponownie powołany do armii niemieckiej i do połowy sierpnia 1917 walczył na froncie francuskim. 22 marca 1915 został mianowany podporucznikiem. Potem dowodził kompanią w garnizonie Jelenia Góra.
Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim; od końca grudnia 1918 był członkiem oddziału ppor. Mieczysława Palucha, a następnie dowodził szkołą podoficerską przy 10 pułku strzelców Wielkopolskich. Od czerwca 1919 przebywał na Froncie Wielkopolskim, gdzie zajmował stanowiska adiutanta dowódcy 4 pułku strzelców Wielkopolskich i dowódcy I batalionu tegoż pułku. Później w ramach Frontu Litewsko-Białoruskiego uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, pełniąc najpierw obowiązki dowódcy batalionu, a następnie dowódcy 4 pułku strzelców Wielkopolskich (wchodzącego w skład 14 Dywizji Piechoty). Za wybitne dowodzenie tą jednostką podczas ofensywy mińskiej został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Od końca grudnia 1920 dowodził 58 pułkiem piechoty w garnizonie. W 1920-tych latach pełnił także inne funkcje, m.in. kapitana w 58 pp, a 1 stycznia 1922 awansował na majora. W 1923 objął obowiązki dowódcy batalionu sztabowego 69. pułku piechoty; w 1924–1925 służył jako nadetatowy oficer 69 pp w Oddziale Ogólnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII. Następnie szefował Oddziałowi IV/DOK VII. W 1926 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień w Gnieźnie na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta, a 1 grudnia 1926 przeniesiony do PKU Poznań Powiat na stanowisko komendanta. 1 sierpnia 1927 uzyskał dwumiesięczny urlop, a 30 września 1927 przeszedł w stan spoczynku. Mieszkał w Poznaniu.
W 1934 roku jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji PKU Poznań Miasto, posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII i był przewidziany do użycia w czasie wojny. Po odejściu z wojska pracował w administracji; podczas okupacji mieszkał w Plewiskach, Warszawie i Krakowie i działał w Radzie Głównej Opiekuńczej. Do Poznania powrócił na początku listopada 1945 i do końca listopada 1947 pracował ponownie w administracji. Od grudnia 1947 pozostawał bez środków utrzymania. Zmarł w Poznaniu i spoczywa na cmentarzu Junikowo (pole: 23, miejsce: 9).
Aleksander Kurowski był żonaty z Leokadią Lewik, z którą miał cztery dzieci: Aleksandrę, Bożenę, Jerzego i Zbigniewa.