Józef Matecki
Biografia
Józef Matecki urodził się 4 grudnia 1896 roku we Wrześni, w rodzinie Józefa i Magdaleny z Jakubowskich. W czasie I wojny światowej został wcielony do Armii Cesarstwa Niemieckiego i wysłany na front zachodni. Wziął udział w powstaniu wielkopolskim, walcząc w oddziale Pawła Cymsa. W styczniu 1919 roku został ciężko ranny w czasie szturmu dworca w Inowrocławiu, a przestrzelone płuca wymagały długiego leczenia i rehabilitacji.
Pod koniec 1919 roku został przydzielony do Kompanii Przybocznej Naczelnego Wodza. W 1920 roku prowadził kompanią 65 pułku piechoty podczas wojny z bolszewikami, a następnie przez dwa lata dowodził batalionem w 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu. 23 maja 1923 roku otrzymał przeniesienie do 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. W następnym roku został kwatermistrzem pułku. W 1926 roku zakończył służbę jako oficer przysposobienia wojskowego. W 1930 roku awansował na majora ze starszeństwem od 1 stycznia 1930 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie jako słuchacz Kursu 1932–1934, a 1 listopada 1934 roku po ukończeniu kursu otrzymał dyplom oficera dyplomowanego i przeniesiony do 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku na stanowisko szefa sztabu. W październiku 1935 roku wrócił na stanowisko dowódcy batalionu w 9 pułku piechoty Legionów. W 1939 roku pełnił służbę w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku szefa Wydziału Studiów.
Po kampanii wrześniowej przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie był oficerem do zleceń generała broni Kazimierza Sosnkowskiego, komendanta głównego Związku Walki Zbrojnej. W 1940 roku, po klęsce Francji, został kierownikiem Bazy ZWZ w Kairze. Dwa lata później powrócił do służby liniowej i objął dowództwo jednego z batalionów 3 Dywizji Strzelców Karpackich. 1 lutego 1944 roku został zastępcą dowódcy 1 Brygady Strzelców Karpackich. 12 maja 1944 roku, w czasie bitwy o Monte Cassino, objął dowództwo brygady po rannym pułkowniku Walenty Peszku. Brygadą dowodził do września 1944 roku, kiedy to został odwołany do Londynu przez generała Sosnkowskiego w celu objęcia stanowiska szefa Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. W związku ze zwolnieniem generała Sosnkowskiego z funkcji Naczelnego Wodza objęcie stanowiska szefa Oddziału Specjalnego nie doszło do skutku. Wiosną 1945 roku został zastępcą dowódcy 4 Dywizji Piechoty.
W 1947 roku, po zwolnieniu z Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W latach 1948–1963 pracował w służbie geograficznej Armii USA jako kontraktowy pracownik. Przez kolejne dwa lata był zatrudniony w Agencji Wywiadowczej Departamentu Obrony. Mając 70 lat przeszedł na emeryturę. Zmarł 17 września 1969 roku w Waszyngtonie. Do śmierci był członkiem Koła Generałów i Pułkowników byłych Wyższych Dowódców, skupionego wokół generała broni Władysława Andersa.
Żonaty z Wandą Żakowską, mieli dwie córki. Żona przed wojną była zatrudniona w Ambasadzie USA w Warszawie.