Stanisław Leon Pernaczyński

Stanisław Leon Pernaczyński urodził się 11 kwietnia 1872 we Wrześni. Był polskim prawnikiem i ekonomistą, bankowcem, działaczem społecznym i gospodarczym. Studiował prawo w Berlinie i ekonomię polityczną w Monachium; na podstawie pracy O frachtach kolejowych i wodnych na zboże i mąkę w prowincji poznańskiej uzyskał stopień doktora.

W Poznaniu osiedlił się w 1902 roku i założył z Kratochwilem własny bank Kratochwil & Pernaczyński, wspierający polskie przedsiębiorstwa. Był organizatorem Bratniej Pomocy Kupieckiej, skarbnikiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauki oraz aktywnym wykładowcą na kursach Korporacji Kupców Chrześcijańskich i Związku Towarzystw Kupieckich. W 1918 przeszedł do Banku Przemysłowców; brał udział w pertraktacjach genewskich nt. konwencji górnośląskiej w 1919 i 1921.

Od 1904 zasiadał w Izbie Przemysłowo-Handlowej w Poznaniu, a w 1919 komisarz Izby dekretem Naczelnej Rady Ludowej; doprowadził do przekształcenia niemieckiej izby w polską. W 1923 został jej prezesem i kierował nią aż do śmierci w 1930. Pełnił także funkcje radcy Rady Wojewódzkiej w Poznaniu, członka Rady Głównej i Komisji Rewizyjnej Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu (1928–1930). Był założycielem i prezesem rady nadzorczej Fabryki Wapna i Cementu w Piechcinie S.A., członkiem i wiceprezesem rady nadzorczej Banku Wzajemnych Ubezpieczeń „Vesta”, prezesem Giełdy Pieniężnej w Poznaniu oraz rady nadzorczej S.A. Georges Geilling & Cie.; współzałożycielem i prezesem rady nadzorczej Hartwig & Kantorowicz. Działał społecznie w Związku Bankowców, a od 1926 roku jako prezes Kuratorium Wyższej Szkoły Handlowej w Poznaniu i opiekun jej młodzieżowych organizacji. Zmarł 8 lutego 1930 w Poznaniu i został pochowany na starym cmentarzu Świętomarcińskim.

2 maja 1924 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na polu bankowości.