Stanisław Marian Weidner

biochemik, fizjolog roślin, profesor nauk biologicznych
22.03.1947 Września

Biografia

Stanisław Marian Weidner, urodzony 22 marca 1947 r. w Wrześni, to polski biochemik i fizjolog roślin, profesor nauk biologicznych, kierownik Katedry Biochemii w latach 2004–2014 oraz profesor zwyczajny Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Był również popularyzatorem nauki.

Po ukończeniu w 1971 r. Wydziału Technologii Żywności Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, przez wiele lat związany był z Teatrem Studenckim Kandelabr, którego był aktorem i kierował nim na początku kariery zawodowej. Doktorat uzyskał w 1980 r. na Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie, a habilitację w 1989 r. na tej samej uczelni. Tytuł profesora nauk biologicznych uzyskał 18 maja 2001 r.

W latach 2005–2014 kierował Katedrą Biochemii na Wydziale Biologii i Biotechnologii UWM w Olsztynie. Pod jego kierownictwem nastąpił szybki rozwój badań i praktyk edukacyjnych, a utworzenie pracowni proteomicznej oraz rosnąca liczba publikacji z listy filadelfijskiej podnosiły renomę katedry i wydziału. UWM uzyskał uprawnienia do doktoryzowania na kierunku biotechnologia i wyróżniającą ocenę instytucjonalną w naukach biologicznych.

Badania profesora Weidnera koncentrują się na fizjologii i biochemii nasion oraz biologi molekularnej roślin. Jest kontynuatorom olsztyńskiej szkoły fizjologii i biochemii nasion. Do najważniejszych osiągnięć należą m.in. wykazanie wrażliwości niektórych odmian winorośli na chłód, wpływu stresu suszy na proteomy liści, identyfikacja białek zmieniających ekspresję pod wpływem stresów oraz badania mechanizmów obronnych w winoroślach i potencjału liści jako źródła antyoksydantów.

Jest autorem ponad 200 publikacji, pełni również funkcję Associate Editor w Acta Physiol. Plant. od 2000 r. Jest współautor podręcznika Biochemia Kręgowców (red. W. Minakowski i S. Weidner, Wyd. PWN, 1998), który doczekał się licznych wydań w latach 2005–2015.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Wykazanie po raz pierwszy, że długotrwałe działanie chłodu silniej wpływa na zmniejszenie aktywności metabolizmu wtórnego w liściach odmian winorośli wrażliwych na chłód niż odmian tolerujących stres
Wykazanie, że długotrwałe poddawanie sadzonek winorośli stresowi suszy powoduje zmniejszenie poziomu akumulacji ponad połowy zidentyfikowanych białek w liściach (jednocześnie po raz pierwszy wykazano w warunkach stresu suszy wzrost aktywności formanidazy kinureninowej)
Zidentyfikowanie wielu białek, których ekspresja zmienia się pod wpływem stresów (mogą służyć jako obiekty strategii inżynieryjnych)
Wykazanie białkiem obecnym wyłącznie w kiełkujących nasionach Pisum sativum L. w warunkach stresu osmotycznego i regeneracji po stresie jest enzym metylotransferaza 6 α-hydroksymaakiainowa
Wykazanie, że liście winorośli mogą służyć jako komercyjne źródło antyoksydantów

Ciekawostki

Był aktorem Teatru Studenckiego Kandelabr i przez wiele lat kierował tym teatrem.
Autor podręcznika Biochemia Kręgowców (wyd. 1998) z wieloma wydaniami w latach 2005–2015.
Od 2000 r. pełni funkcję Associate Editor w czasopiśmie Acta Physiol. Plant.

Udostępnij