Władysław Kaliszewski
Biografia
Urodził się 5 maja 1886 roku we Wrześni. Był synem Karola (stolarza) i Franciszki z domu Krall. Pochodził z wielodzietnej rodziny, miał sześć sióstr: Jadwigę, Wiktorię, Zofię, Antoninę, Mariannę i Halinę oraz dwóch braci: Leona i Kazimierza; przyrodnimi siostrami były Helena i Stanisława.
Po ukończeniu szkoły podstawowej kształcił się w zawodzie stolarza, w którym pracował do wybuchu I wojny światowej. Należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W latach 1914–1918 służył w armii niemieckiej, walcząc na frontach wschodnim i francuskim. Po zakończeniu działań wojennych został zdemobilizowany. 6 stycznia 1919 wstąpił jako ochotnik do 1 Kompanii Wrzesińskiej dowodzonej przez Józefa Trawińskiego. Brał udział w starciach z Grenzschutzem oraz w walkach frontu północnego – pod Szubinem i pod Rynarzewem.
W powstaniu wielkopolskim uczestniczył do końca; po marcu 1919 roku podjął pracę jako urzędnik wrzesińskiego magistratu. W czerwcu 1920 zgłosił się ochotniczo do wojska, otrzymując przydział do 268 Batalionu Ochotniczego, który wszedł w skład 66 Kaszubskiego Pułku Piechoty; służył w jego 1 kompanii. Podczas bitwy pod Horodcem 14 września 1920 dowodząc patrolami dokonał rozpoznania i odparł atak nieprzyjaciela, mimo ciężkiego postrzału w lewe płuco pozostając na stanowisku aż do rozkazu opuszczenia go przez dowódcę plutonu. Za wykazane wówczas męstwo został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to potwierdzono dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11434 VM z 3 lutego 1922 roku.
Zdemobilizowany z 1921 roku w randzie starszego szeregowca. Podjął pracę w Banku Kupiecko-Przemysłowym we Wrześni, a następnie prowadził sklep z artykułami tytoniowymi. Udzielał się społecznie i był aktywnym członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Towarzystwa Powstańców oraz Związku Obrony Kresów Zachodnich. W międzyczasie uzyskał tytuł inżyniera. W 1937 przeprowadził się do Bydgoszczy, gdzie zatrudniony został w Tartaku Państwowym. W okresie okupacji niemieckiej pracował w firmie budowlanej. Po wyzwoleniu znalazł zatrudnienie w bydgoskim Zarządzie Miejskim na stanowisku księgowego oraz w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego. W roku 1956 przeszedł na emeryturę. Zmarł w Bydgoszczy i tam też został pochowany na Cmentarzu Nowofarnym (pole: 9, grób: 265).