Zefiryn Ludwik Machalla

Urodził się 1 sierpnia 1915 we Wrześni, jako syn Ludwika i Zofii z Kozłowskich. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego, maturę zdał w 1934. Następnie ukończył z pierwszą lokatą Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 14 DP przy 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Poznaniu. Wojskową edukację kontynuował w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 października 1937 i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu na stanowisku dowódcy plutonu 7. kompanii.

Brał udział w kampanii wrześniowej, w której dowodził 7. kompanią 5 psp. Następnie był więźniem NKWD w Przemyślu, a także w Starobielsku, gdzie uniknął losu innych pomordowanych oficerów. Zesłany do Archangielska w ZSRR. Po zesłaniu dołączył do 16 Pułku Piechoty, gdzie był zastępcą szefa sztabu. Był także w 14 Pułku Piechoty. Od 1947 w Sztabie Generalnym.

Po powrocie do kraju skazany 19 listopada 1951 przez NSW w Warszawie wyrokiem o sygn. Sn 13/51 na podstawie art. 86 1 i 2 kk na karę śmierci. Podczas śledztwa był torturowany przez płk Władysława Kochana, w wyniku czego przyznał się do winy. Oskarżycielem w jego procesie był płk Marian Frenkiel, a sędziami ppłk Feliks Aspis, mjr Teofil Karczmarz oraz ppor. Stefan Michnik. Był pozbawiony obrońcy sądowego, a proces był niepubliczny. Po ogłoszeniu wyroku mjr Zefiryn Machalla odwołał zeznania.

Wyrok został wykonany 10 stycznia 1952. Miejsce pochówku jest nieznane, choć istnieją sugestie wskazujące na pochówek na Cmentarzu w Trojanowie na przedmieściu Sochaczewa, obok płk Zdzisława Barbasiewicza. Grób symboliczny znajduje się w Kwaterze Na Łączce Cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie.

W 1956 Najwyższy Sąd Wojskowy uchylił wyrok skazujący na karę śmierci.

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945.